Na zamku byłam z moimi „zawodowymi dziećmi”. Rano jeszcze spały, zrobiłam sobie kawę i wyszłam z kubkiem do okalającego zamek parku. Zapisywałam sen, siedząc w altanie pośród rozłożystych dębów i platanów. Było chłodno, nad ziemią snuła się wilgotna mgła. Pomyślałam wtedy, że istocie z mojego snu, również było tak zimno jak mnie. Siedziałam w tej altanie i nie mogłam powstrzymać płaczu. Ten obraz wydał mi się tak przejmujący…
Kiedy tylko wróciłam do domu, po raz pierwszy od długiego czasu cieszyłam się, że jestem sama. Nie chciałam, żeby ktokolwiek mi przeszkadzał. Wyłączyłam telefon i zaczęłam szukać.
Pierwsze, o czym pomyślałam, to to, że to jest „mój słój”, że jest we mnie coś, co wymaga uwolnienia, dania większej przestrzeni do wzrostu, i że to, że jest ściśnięte w tym słoju, jest moim zaniedbaniem, zapomnieniem i brakiem troski.
Tylko dlaczego pokazało mi się to w taki sposób, dlaczego w środku tkwiła właśnie salamandra?
Zapytałam „wujka gugla” o symbolikę tego zwierzęcia i przeczytałam coś co poczułam całą sobą…
„…W chińskich i japońskich podaniach dźwięki wydawane przez salamandry przypominają płacz dziecka. W dawnych wierzeniach przyczyniło się to do tworzenia mitów o duszach dzieci uwięzionych w ciele płaza…”
Obraz uwięzionego dziecka w ciele salamandry wstrząsnął mną tak mocno jak obraz zwierzęcia ze snu i wtedy przyszło olśnienie.
Mieszkanie ze snu było moim mieszkaniem z czasu, kiedy miałam 13-14 lat. Układ pomieszczeń był specyficzny.
Mieszkaliśmy wtedy w wieżowcu na 6 piętrze. Trzy pokoje, kuchnia, łazienka. Typowy blok z wielkiej płyty, w jednej z największych dzielnic miasta. Pokój stołowy był kompletnie nieustawny, na jednej ścianie drzwi do przedpokoju, na drugiej okno zajmujące całą ścianę, na trzeciej dwoje drzwi prowadzące do mniejszych pokoi. Kiedy miałam trzynaście lat ojciec w pokoju moich braci wybił drzwi prowadzące do mojego pokoju i zamurował pierwotne wejście do niego.
W moim śnie byłam w tym właśnie mieszkaniu. Pierwszy ptak pokazał mi się w pokoju stołowym, drugi na firance okna w pokoju braci i stamtąd weszłam dopiero do pomieszczenia z salamandrą. Weszłam do MOJEGO POKOJU.
Wiedziałam już, że to tam właśnie wydarzyło się coś, co uwięziło mnie w słoju, ale co to było?
Wiedziałam, że to nie może być przemoc, bo to mam w sobie zaopiekowane i rozliczone.
To nie dawało mi spokoju…
Co to mogło być?
W Cieniu Kruka 
Dodaj komentarz